1 grudnia 2008

Szanowna Pani Magdo
Napisałem wiele listów do Pani, lecz w żadnym nie potrafiłem ująć sedna sprawy. Myślę, że żadne słowa nie są w stanie oddać tego, jaki wpływ ma praktyka - dotknięcie na moje życie, na życie wszystkich ludzi. Przejawia się to w postępowaniu, we mnie następują zmiany, co ma odzwierciedlenie w moich relacjach z ludźmi. Kiedyś powiedziała Pani, że gdy dotknę Zen, już nic nie będzie takie jak kiedyś, ja nie będę już taki jak kiedyś i to właśnie ma miejsce. Jest to ciężki kawałek chleba, ale jak można się nim rozkoszować! Proszę Pani nie będę próbował mierzyć się z tym, czego nie potrafili o wiele mądrzejsi ode mnie. Powiem tylko to: na kamieniu kwitnie kwiat lotosu, kamień to ja, a kwiat lotosu to Dharma kwitnąca z głębi mnie, czekała na to, by jej dotknąć, aby to się stało, musiałem dojrzeć i musiała wypełnić się moja karma. To wszystko dzieje się, a mnie przepełnia miłość, jest bardzo silna, dzielę się z nią, choć ludzie są zabiegani i nie dostrze- gają tego, co się dzieje wokół nich; to wszystko stało się normalna sprawą, , normalnym stanem rzeczy. Teraz chcę podzielić się z innymi tym, co odkryłem w sobie, aby i inni mogli tego doświadczyć i będę robił to jak najlepiej potrafię, z całego serca dążąc do ustania cierpienia wśród ludzi.

Od pewnego czasu moja praktyka jest prowadzona na leżąco, jest to wynikiem tego, iż siedzę w maleńkim pomieszczeniu, gdzie jest nas dwóch i na początku było ciężko znaleźć oddech, nie zasnąć, lecz przypomniałem sobie jak praktykowała dziewczyna przykuta do łóżka i teraz już jest tak jak być powinno. To znaczy czując oddech, podążając za nim, odczuwam różne części ciała np. bolące barki, plecy, nogi, patrzę na to i sprowadzam ten ból do punktu hara, tam on się rozchodzi, niknie i pozostaje oddech stający się lekki jak dotyk wiatru. Wtedy zazwyczaj jestem bardzo skupiony a zarazem rozluźniony, pojawiają się czasami myśli, lecz nie są one problemem, tak jak bywało to kiedyś, lecz wskazówką, iż przywiązałem się do czegoś lub kogoś, jeden uśmiech do nich załatwia sprawę, jest to uczucie, którego nie można porównać z niczym innym. Nigdy nie czułem takiego spokoju a zarazem energii płynącej z tej ciszy – spokoju, nawet kiedy siedziałem w pozycji normalnej. Istotną sprawą jest to, iż to uczucie jest w pracy, kiedy spaceruję, jest wszędzie, ono jest we mnie, dając mi siły pozytywnej energii. Nawet uczucie złości potrafiłem zmienić w pozytywną energię, gdzie wcześniej było to niemożliwe, a teraz widzę ile siły jest, kiedy potrafi się zapanować nad gniewem, przenieść je i zamienić w konstruktywne zachowanie. Kiedy słyszę o problemach, jakie mają inni, to współczuję im, ponieważ ich problemy to są oni sami i to co jest w ich głowach. Problem nie istnieje, to tylko złudzenie powstające w naszej głowie, np. ludzie mający 25 lat wyroku inaczej podchodzą do kary, niż ci co mają niskie wyroki, a jest to uzależnione od tego czy przestaną walczyć sami z sobą i pogodzą się z teraźniejszością, z bieżącą chwilą, czy też będą torturować samych siebie i innych, przy okazji siejąc destrukcję wkoło siebie. Więc gdy jest problem, nie szukaj go na zewnątrz, lecz w sobie, bo kto zna ciebie lepiej niż Ty sam. Na zakończenie P. Magdo, dała mi Pani broń, która jest lekiem na wszystko, nawet na AIDS i za to kłaniam się nisko życząc Pani wszystkiego, o czym Pani marzy, bo życzenia się spełniają, gdy w nie wierzymy, jeszcze raz Dziękuję.


Sebastian Z.