Istnieją,
są słowa, do których już nigdy nie trafisz,
Drogi do nich rozwiał czas
Płynący na skrzydłach wiatru,
I przykrył je tumanami kurzu i błotem...
No cóż, zobowiązany jest wiać;

Istnieją,
Są ludzie, ich twarze, ramiona,
i nie przyjdzie mi ach już ujrzeć, dotknąć...
Czy oddalają się, czy tkwią wciąż w tym samym miejscu,
Zrodzonym ich pojawianiem się
W wyżłobionej koleinie pamięci?

Przestają być nawet wspomnieniem,
Nie bledną, nie nikną.
Po prostu nie potykam się o nich,
W swej nieustającej wędrówce.

Tęsknię do tych rzeszy słów, ludzi,
miejsc i historii...
Chcę posadzić je obok siebie
w fotelu i rozkoszować ich obecnością.

Sięgnąć i dotknąć!
Lecz nie mogę. Nie potrafię.
Czyżbym się pogubił, zgubił?
Oddalił od nich... na zawsze?

Nie!
Są!
We mnie!
Choć czasem dalej,
niż zdaje mi się leżeć
granica „dalej”.

Mimo że nie czuję ich oddechu,
ich szeptu,
ginącego w grzywach szalejącego zgiełku...
Wiem...

… że niosą życie w sobie, na sobie.
Życie, którego ziemią i nasionami -
Są.