Choć obok brak twego żaru,
zaklęty wspominam ciebie.
Teraz wiszę w szkle, w niebie...
Nic nie zdejmie tego czaru.
Choć nadziei wątły płomień,
tłamsi gorzka noc łzy tych snów,
Krzyczę : Demonie! Przyjdź i zburz,
to co wieczne w nicość zmień.
Tak się miotam, wyję, wiję...
czy labirynt kryje żmiję?
Co ukąsi, gdy cię znajdę?!
Niech więc skonam tu- zaprawdę!
Wolę śmierć w mękach, lękach.
O Piłacie! pęka wstęga,
co opasła moje serce.
Duszo! proszę, trzymaj lejce.
Zjednoczeni odtrąceniem
Zjednoczeni siłą odtrącenia,
Spoglądamy w otchłań duszy,
W nocy saturnowego cienia,
Czujemy jak twardy głaz się kruszy.
Mozolnie zasypia mały książe,
w nim bunt skruchy wrze i kipi.
Niebo o słup soli wiążę,
Rozbuchany stos wolny i dziki.
Zatrzymać się czy przeć do przodu?
Wybrać smak pieprzu czy słodycz miodu?
Nic nie warte wciąż zamknięte oczy,
A człek w doliny ślepo kroczy,
Nic tam już nie znajdę, nic nie stracę,
W ręku miecz trzymam i wznoszę,
syzyfową wykonuję nim pracę...
Sercu drogie- okruch i grosze!