Od autora:
Niezwykły dzień zaśpiewał mową ptaków, słuchał, przechadzając się gajem leśnym. Uraczył go zapach wody morza, a piasek wołał na pomoc - prosił o trochę cienia. Tam poszedł, rozejrzał się i usiadł. Zatopił się w kontemplacji... w chwili, gdy otworzył oczy, ujrzał modre morze i turkusowe lazury. Horyzont począł tańczyć, jakby słyszał pieśni ptactwa. Gdy pomyślał, zrozumiał, iż dotąd widział tylko te rzeczy, które okiem potrafił ogarnąć, jednakże świat nie kończy się za linią horyzontu. W jednej chwili doznał czegoś osobliwego: jedni zwą to olśnieniem, drudzy przebudzeniem, inni metamorfozą, natomiast on sam zwie to miłością ku naturze.

Autor tego tomiku pragnie, aby czytelnik spojrzał na świat z innej perspektywy, by dojrzał jego prawdy, gdyż te są na wyciągnięcie ręki. Spróbuje też odkryć niektóre jego tajemnice i liczy na to, iż zaszczepienie owej miłości do muzyki ducha zaowocuje w przyszłości i odrodzi się. Dlatego właśnie, otwiera się przed czytelnikiem, wyjmując ze skarbca osobiste wyznania sprzed dekady, kiedy los pozostawił blizny - zadane dłonią kobiety. Dziś autor bardziej już dojrzał, pragnie pomóc innym we właściwej ocenie teraźniejszości - jednak daleki jest od pouczania. Ten krótki „szkic percepcyjny" pomoże czytelnikowi ukoić smutki codzienności, pozwoli tańczyć zmysłami na scenie poezji w duszy poety.

Niniejszy tomik dedykuję bliskim mi ludziom, bez których nie mógłbym się urodzić. Kobiety te, wierzyły we mnie, wciąż dodając wiary. Są to: siostra Madzia z mamą Zofią i siostrzenicą Wiktorią.